Niks 'Soedah, laat maar'

Mijn vader is lief, zorgzaam, grappig en zwijgzaam. Typisch Indo, zeggen ze dan. Maar hoe praat je met iemand die heeft geleerd te zwijgen? Wat geef je door, als je zelf niet weet wat je hebt meegekregen? Tussen droge worstjes, rode wijn en Eros Ramazzotti probeer ik het gesprek aan te gaan. Over familie, trauma, migratie, schaamte en liefde. Maar hoe dichter ik bij de kern kom, hoe groter de neiging wordt om zelf ook onder het tapijt te kruipen.

De Volkskrant: "In haar opvallend ingetogen solo Niks ‘Soedah, laat maar’ vertelt ze op charmante wijze over een weekendje met haar vader. Ze vraagt mensen uit het publiek wat voor snacks ze in vredesnaam moet halen voor een 59-jarige man, zodat die eens de achterste van zijn tong laat zien. (...) Op een tedere en heldere manier beschrijft Ferdinandus het weerzien met haar vader en het ‘Indisch zwijgen’ binnen haar familie."