De Amsterdamse, Joodse arts Marie Stoppelman zat samen met broer Theo ondergedoken in Huize Wolfswaard in Wageningen. Een paar dagen voor Marie's 30ste verjaardag in 1944 werden zij verraden en opgepakt. Vervolgens was hun eindstation Auschwitz. Als arts kreeg Marie de kans aan de gaskamers in Birkenau te ontkomen, werd noodgedwongen Kapo en assisteerde Mengele bij zijn gruwelijke experimenten. Bij de bevrijding door het Rode Leger op 27 januari 1945 was Marie op sterven na dood. Ze werd in de ziekenboeg gehouden; men zei dat het geen zin had haar te verplaatsen omdat ze niet levend aan zou komen. Deze zinnen hebben haar hele leven beïnvloed en levensdrift gegeven.

Een man ruimt het overvolle huis van zijn moeder op. Ze kon nooit iets weggooien en verstopte geld op de raarste plekken. Als hij haar spullen en kleren door zijn handen laat gaan, komt zijn moeder als vanzelf weer tot leven. Omdat het moet helpt hij haar nog één keer in haar lievelingsvestje. 

In deze muzikale voorstelling kijkt een groep spelers met en zonder beperking terug op de massamoord op psychiatrisch patiënten in nazi-Duitsland. Wie niet kon werken, leren of genezen, was in nazi-Duitsland economisch nutteloos en kreeg ongevraagd euthanasie. De meest systematische fase van deze ‘zuivering’ staat bekend als T4, een afkorting van Tiergartenstrasse 4, het adres waar het programma werd bedacht en georganiseerd.

Geïnspireerd op zijn lievelingsfilm Underground van Emir Kusturica, maakt Vanja Rukavina een nieuw verhaal. Kusturica’s film vertelt op absurde en tragische wijze de geschiedenis van Joegoslavië van het begin van de Tweede Wereldoorlog helemaal tot aan het einde van de Balkanoorlog. Geïnspireerd door iconische scènes uit die film en Vanja’s persoonlijke verbondenheid met beide oorlogen maakt hij zijn voorstelling. Daarin ontmoeten personages uit verschillende tijdperken elkaar en lopen verleden en heden door elkaar heen. 

Een monoloog door Bram Walter in het kader van Theater na de Dam.

“Wij vragen excuus voor deze uitweiding en voor andere die misschien nog zullen volgen. Maar om het drama dat wij trachten te reconstrueren in zijn volle verschrikking te kunnen begrijpen, dient men zich enigszins vertrouwd te maken met de mensen die erin optraden.” - Giacomo Debenedetti

De grootmoeder van Stefanie Claes verbleef tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan een jaar in Ravensbrück, een vrouwenconcentratiekamp in Duitsland. Een trauma tijdens haar verdere leven. Ook voor haar dochter, de moeder van Stefanie. Hoe komt het dat trauma’s worden doorgegeven over generaties heen?

ravensbrück is een intieme, woordloze en beeldende voorstelling. Meer dan over de letterlijke betekenis van een oorlogstrauma, gaat ravensbrück over hoe bepaalde gebeurtenissen een levenslang effect hebben in en op je leven. Drie generaties vrouwen staan centraal, want iedereen is een kind van iemand.