Ode aan de theaterdirecteur
Op maandag 8 juni was het afscheid van Cees Debets als Directeur van Het Nationale Theater. Hij gaat met pensioen en hij wordt opgevolgd door John de Weerd. Tijdens het feestelijk zaalprogramma werd Cees door Burgemeester Jan van Zanen geridderd. Dichter Babs Gons droeg het volgende gedicht aan hem op:
Foto: (c) Caroline de Winter
Ode aan de theaterdirecteur
de hele wereld is een schouwtoneel,
en alle mensen komen hier samen
hier vertalen we
onze vreugde, ons hartzeer
zonsondergangen
vroegste herinneringen
eeuwenoude wijsheid
hier worden revoluties begonnen
omgesmolten tot ballades
en rituelen
hier zingen we een eigen lied
het hoogste lied
dansen we de choreografie
van ons leven
hier brengen we voorouders tot spreken
laten ze in en uit ons bewegen
hier geven we stem
aan rusteloze benen, rommelende borstkassen
aan stiltes, rumoer en oproer
hier vieren we, rouwen we
bezingen we hoe we verliezen
en weer terugwinnen
vangen we het licht
weten we met schaduwen te duelleren
en hoe je ruimte kan geven
aan jezelf en een ander
hier houden we vast en van
en leren we loslaten als het doek valt
gaan we in conversatie
verwarren en ontzetten
om elkaar ontzettend te treffen
hier gaan de kunstenaars aan het werk
als de bommen vallen
als de wereld in brand staat
nemen ze de regie
over onze binnenwerelden
ze pakken de pennen, het podium
in tijden van crisis van pandemie
om zich te roeren
de stem te verheffen
zich schoor te schilderen
in een decor van verbeelding
de barden, de cabaretiers
de minnezangers en minstrelen
de dansers, de acteurs
de auteurs, de souffleurs
de regisseurs, dramaturgen
de denkers, de makers
houden de wereld tegen het zaallicht
hanteren taal die ertoe doet
doen precies wat kunst moet doen
het hier draaglijker maken
duiden, ontmoeten, veroorzaken
en als directeur van een theater
handel je in verhalen
je dealt in verbeelding
dan sjacher je in schuilplaatsen
je grossiert in verlangens
zet een zaal vol mensen
en laat iets prachtigs plaatsvinden
op de planken
en de harten in de zaal
zullen in hetzelfde ritme kloppen
zet de deuren open
breng de poëzie op het podium
en de wereld verandert
voor even van kleur