ARENDS

Het wordt karig. Kleed je warm aan, want de verwarming gaat uit.
Je krijgt niks te drinken en je wordt niet thuisgebracht.

ARENDS

Jan Arends (1925–1974) was een van de meest compromisloze stemmen uit de Nederlandse literatuur. Zijn gedichten zijn sober, direct en pijnlijk eerlijk. Hij schreef over eenzaamheid, psychisch lijden en het gevoel nergens bij te horen - niet van een afstand, maar van binnenuit. Zijn werk geeft een stem aan wie ongezien blijft: de gekwetsten, de eenzamen, de maatschappelijk onhandigen. Arends was geen makkelijke man. Hij kon scherp, onvoorspelbaar en moeilijk zijn. Tegelijkertijd schuilde achter zijn woede en onvermogen een diep gekwetst en kwetsbaar mens. Twee dagen voordat zijn bundel Lunchpauzegedichten verscheen, maakte hij een einde aan zijn leven.

Met poëzie, verhalen en theatrale uitbarstingen duiken Anna Schoen, Joep Hendrikx en Jos Nargy in zijn werk en zijn wereld. Toen Arends ooit een algemene ledenvergadering van uitgeverij De Bezige Bij verstoorde en niemand hem tot rust kreeg, vroeg zijn redacteur of hij naast hem wilde komen zitten en zijn hand wilde vasthouden. Arends ging zitten, hield zijn hand vast en werd rustig. ARENDS is een zoektocht naar hoeveel ruimte we kunnen maken voor de ander - ook als die lastig, onaangepast of moeilijk is. Want als je iemand ontmoet die niet past, durf je dan diens hand vast te houden?