De Living

NTGent | Ersan Montag
13 nov
20:15
  • wo 13 nov
    20:15 - 21:30
    Theater aan het Spui, Den Haag
    Zaal 1

English text below.

De voorstelling begint wanneer een vrouw thuiskomt in haar woonkamer en eindigt met haar zelfdoding. Of is het andersom? Kan dit uur ook achterstevoren worden verteld, waarbij ze terug tot leven wordt gewekt? Een voorstelling met een indrukwekkend decor en een verpletterend staaltje synchroon werk.

Antigone, Ophelia, Hedda Gabler, in de theatergeschiedenis wordt een vrouw die zelfmoord pleegt, weggezet als rebels en gekweld. Die houding kan enkel bewonderd worden in de perfectie van hun dode lichamen. Vanaf het begin weet je dat ze in de laatste act zullen sterven, maar toch kom je kijken. Gewend aan het gevoel van onafwendbaarheid, kijken we toe terwijl de dood dichterbij komt. Dit tafereel lijkt op onze ervaring van politieke en existentiële devotie en machteloosheid. Is er een manier om daar uit te breken?

De Living verbeeldt de laatste scène vlak voor een vrouw zich van het leven berooft. We zien haar laatste gebaren, de poging om de normaliteit te behouden, een moment van besluitvaardigheid, dan aarzeling, de wil om te leven die tot zwijgen moet worden gebracht, en plotselinge paniek. Het publiek weet niet wat de vrouw tot zelfmoord drijft. Je kan alleen maar speculeren over haar verleden. Een ongelukkige liefdesrelatie? Is ze misschien niet bestand tegen de voortdurende druk van de samenleving? Of vertelt de laatste scène in het leven van deze vrouw minder over het individuele lot dan over de tragische ervaring van de mensheid in een dystopische maar nabije toekomst?

Deze voorstelling is tekstloos dus voor iedereen te verstaan.

English text

The last hour in the life of a human being. The show starts with a woman coming home and ends with her committing suicide. Or is it the other way around? Can this final hour also be told backwards – bringing her back to life again?

Antigone, Ophelia, Hedda Gabler – in theatre history female characters who commit suicide are always rebellious and afflicted at the same time. But the beauty of this attitude can only find expression in their dead bodies. The audience knows from the beginning that the protagonist will die in the last act, but still we go to see the show. Accustomed to the feeling of inescapability we watch entranced as death closes in. By witnessing these scenes over and over again, we experience all facets of political and existential dedication and powerlessness. But is there a way out? Can we escape the fatal sequence of events?

This show is textless and therefore suitable for everyone.

Recensies

''Tweelingzussen Nathalie en Doris Bokongo Nkumu laten een verpletterend staaltje synchroon spel zien." ★★★★ NRC

Credits

spel Doris Bokongo Nkumu & Nathalie Bokongo Nkumu
regie Ersan Mondtag Doris Bokongo Nkumu & Nathalie Bokongo Nkumu

Accepteert u onze cookies?
Om uw bezoek aan deze website persoonlijk en snel te maken, gebruiken wij diverse cookies. Wij gaan ervan uit dat u dat goed vindt, wanneer u de site bekijkt.
Meer informatie