Ode aan het gewone leven

Acteur Stefan de Walle over Onze Straat van Het Nationale Theater

Eén straat, negen personages en twaalf jaren die verstrijken. Onze Straat van Het Nationale Theater gaat volgens acteur Stefan de Walle over de helden van alledag. “De situaties zijn heel herkenbaar en het publiek zit er letterlijk met de neus bovenop. Dat maakt Onze Straat een bijzondere theaterervaring.”

‘Onze Straat’ gaat over doodgewone mensen in een doorsneestraat.
Wie wonen daar?

“De bewoners van appartementencomplex Galileïstraat 21 vormen een goede afspiegeling van een willekeurige stad ergens in Europa. Een oudere weduwe, die haar man mist. Een Turkse vrouw met een dochter van 15 en een wat geïsoleerde, net afgestudeerde twintiger. Ik speel de vader in een gezin met opgroeiende kinderen dat elkaar een beetje kwijtraakt. Ook is er supermarkteigenaar Ismaël. Romana Vrede is de verteller. Zij loodst het publiek door de fragmenten, geeft beschouwingen en heeft als schepper van het verhaal de touwtjes van de verbeelding in handen.

Herkenbaar en op het eerste oog willekeurig, dat zijn de mensen en de gebeurtenissen. Hoe zetten jullie het alledaagse leven om in boeiend toneel?

“Niet één van de personages maar de tijd speelt in dit stuk de hoofdrol. Je ziet de cycli van het leven en hoe we ons daar als stervelingen doorheen ploeteren. In korte, filmische scènes worden grote thema’s belicht: eenzaamheid, racisme, ontluikende liefde, afscheid, relatieproblemen, het gemis van een vader. Situaties die ook in je eigen straat voorkomen. En iedereen heeft een geheim.”

Wat doet het verstrijken van de tijd met de karakters?

“Het stuk speelt in drie tijdperiodes. Het begint licht en onbezorgd; in deel 2 zie je de littekens die de mensen gaandeweg oplopen. Door de veranderde wereld na 9/11, maar ook door persoonlijke ervaringen. Veel is impliciet; zonder oordeel en met mededogen. In het laatste deel spreken sommige personen vanuit het hiernamaals, dan wordt de balans opgemaakt.”

Heel opvallend: als publiek zit je bij dit toneelstuk rondom de acteurs op het toneel. Tussendoor zijn er hapjes en drankjes. Wat betekent deze bijzondere setting voor het publiek en voor jullie als acteurs?

“Dat we letterlijk dicht bij elkaar zijn. Soms hoor ik de mensen op de eerste rij ademhalen en vaak zie ik hun ontroering en plezier. Dit stuk roept veel op. De bezoekers worden echt uitgenodigd om het verhaal van deze straat mee te maken.”

Regisseuse Daria Bukvić is bekend vanwege haar scherpe maatschappijkritische blik. In deze voorstelling is ze een stuk milder. 

“Na een aantal geëngageerde voorstellingen koos Daria deze keer voor een impliciete aanpak. Het is geen klap in je gezicht, maar een subtiel verhaal over vergankelijkheid en de weemoed van het bestaan. Een deel van het mysterie van het leven is dat je niet weet wat er boven je hoofd hangt. Ja, we staan er alleen voor en gaan uiteindelijk dood, maar er is ook veel liefde tussen mensen.”

Wat verkies je zelf: een goede buur of een verre vriend? 

“Dan kies ik toch voor die verre vriend, al waardeer ik mijn buren zeer. Al 20 jaar woon ik in een heel fijn straatje in Den Haag, een beschermde wereld. Als buren lopen we de deur niet bij elkaar plat, maar als er wat is, staan mensen voor elkaar klaar.”

Interview: Caroline Ludwig
Foto: Gordon Meuleman

Accepteert u onze cookies?
Om uw bezoek aan deze website persoonlijk en snel te maken, gebruiken wij diverse cookies. Wij gaan ervan uit dat u dat goed vindt, wanneer u de site bekijkt.
Meer informatie