Ryan van der Elst

Jongeren reageren op The Children

Schrijfster Lucy Kirkwood gaf haar stuk de titel The Children mee. De voorstelling is, naast een vreselijk goed geschreven relatiedrama, een handreiking aan de volgende generatie. Aan de kinderen van nu. Welke wereld laten wij hen na? HNT betrok jongeren uit het hele land en stelde hen de vragen: “Wat vind jij eigenlijk van hoe er nu om wordt gegaan met het klimaat? Moeten we nu handelen of wordt het allemaal een beetje overdreven?” Hun brieven aan regisseur Eric de Vroedt zijn soms poëtisch, soms recht voor z’n raap, maar allemaal even onontkoombaar. 

Ryan van der Elst 

Aan alle mensen

Ik ben Ryan en ik ben 19 jaar,
Over 40 jaar is het 10 september 2059 en ben ik 59 jaar.
En ik besluit om vandaag opnieuw te beginnen.
Alleen weet ik niet zo goed hoe.

Dus ga ik op reis en ik ga met het vliegtuig.
Oke, het vliegtuig is niet heel goed.
Maar hoe erg kan 1 x zijn?

Van die ene keer zullen echt niet alle bomen in de amazone in de fik vliegen en echt niet alle mensen in India verzuipen. Toch?
Wanneer wordt die ene keer dan wel te veel?

Welk vliegtuig is de druppel die de emmer laat overlopen?
de wereld laat overstromen.
Of vergassen
Of branden
Met welke sigaret die ik opsteek zet ik dan wel de amazone in de fik?

Toch ga ik dat vliegtuig pakken en drink dan vast een colaatje uit een plastic flesje en misschien zit er in mijn vliegtuigmaaltijd dan ook nog wel vlees.

Ondanks dat ik de gevolgen weet, doe ik het toch.
Maakt mij dit dan slecht?

Vandaag wil ik opnieuw beginnen.

En ja, ik weet niet hoe.
En jullie vast ook niet.

Of misschien ook wel.

Maar misschien is gewoon beginnen, door te praten, door te vragen al een begin.

En trouwens. Als ik dan wel dat vliegtuig pak en op reis ga.

Laat me dan asjeblieft erachter komen hoe fucking mooi de wereld kan zijn.


Eliza Gerretsen

Lieve mensen die met mij op deze aarde wonen,

Denkt u dat God trots op ons zou zijn, als ze vanuit de hemel naar beneden zou kijken? Op hoe wij het tot nu toe hebben gedaan? Ik vraag het me af.
Ik denk dat ze Adam en Eva nog wel heeft gemogen. Zij waren er tenslotte als eerst. 
En op de mensen die erna kwamen? Die het dagelijks leven versimpelde en versimpelde tot ze er geld aan konden verdienen? Was dat nog hoe ze het voor zich had gezien? Of zijn de mensen die wij nu zijn geworden een grote teleurstelling. Durft ze niet meer te kijken. 

Ik ben bang van wel.

Ergens is het fout gegaan. Ik weet niet precies waar, dat doet er ook niet toe, maar ik weet wel zeker dat het fout ging. 

Wij mensen hebben de wereld om ons heen verwoest en zijn nog altijd niet gestopt. Waarom, vraag ik me af? Met welke reden? Wat is het doel van het vernietigen van zoveel schoonheid als het ook anders kan?

Want daar geloof ik in. Nog veel meer dan in god, of in wat dan ook het bestaan van deze aarde heeft betekend. 

Ik geloof dat het anders kan. Dat wij, als individuen invloed hebben op hoe de toekomst van onze planeet eruitziet. Hoe mijn klasgenootjes, mijn jongere broertjes en zusjes, mijn moeder en tante en mijn opa en oma nog lang en gelukkig kunnen leven in een wereld die niet is verpest. 

Laten we daar in godsnaam actie op ondernemen. Laten we zodra we deze schouwburg verlaten, en stuk plastic van de grond rapen en weggooien. Laten we stoppen met elke week vlees te eten en laten we stoppen zo ontzettend veel rotzooi te kopen. We weten allemaal dat we dat niet echt nodig hebben. 

Wat we echt nodig hebben, is dat onze moeder aarde in leven blijft. Zij is tenslotte de enige reden dat WIJ in leven zijn. 


Fieke Mansvelder

Beste Eric,

De wereld die jouw generatie aan mij achterlaat kan wel wat verbetering gebruiken. Laat ik eerlijk zijn: jullie hebben er een zooitje van gemaakt. Plastic soep, het wordt steeds warmer, een stijgende zeespiegel, smeltende ijskappen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allerlei problemen die opgelost moeten worden.

Problemen die wij, als nieuwe generatie, zullen moeten oplossen. En hoe graag we ook zouden willen dat er iemand was, een soort reddende engel, die alles 1, 2 ,3 zou verbeteren diegene is er niet. Of nog niet.
En wat doen wij? Blijven we wachten? Wachten tot er mensen de kerncentrale in moeten? Wachten totdat we echt een keer geen eten meer hebben? Wachten tot dat we de dijken niet zelf meer kunnen versterken? Want dan zijn we al te laat.

Ik eet geen vlees. Ik probeer zo min mogelijk wegwerp plastic te kopen. Ik probeer korter te douchen. En keer op keer verbaast het me hoe vaak mensen tegen me zeggen dat het geen zin heeft. Dat ik echt in mijn eentje het klimaat niet ga redden. En ze hebben gelijk. Ik ga in mijn eentje het klimaat niet redden.

Maar dat betekent niet dat het met z’n allen niet lukt. Er zijn op dit moment 7.72 miljard mensen op deze aarde. Ik geloof er heilig in dat als wij in Nederland kunnen beginnen, met z’n 17 miljoenen in wat doen, we echt wel een verschil kunnen maken. En hoe groot dat verschil is, ligt eraan hoeveel wij doen. Het wordt tijd dat we van onze woorden acties maken. Het wordt tijd dat we onze problemen in de ogen aankijken. En niet alleen maar aankijken. Het wordt tijd dat we er echt wat aan gaan doen.

De wereld die jullie aan ons achterlaten zal ooit de wereld zijn die ik aan mijn kinderen achterlaat. En ik zou ze, als ik zo oud ben als jullie nu zijn, ‘s avonds een verhaal willen vertellen. Over hoe we bijna alles verpest hadden. Hoe we bijna de hoop opgaven, maar toch nog even door bleven vechten. Om deze prachtige plek niet aan zijn lot over te laten. En hoe we door dat kleine, laatste beetje hoop, de wereld hebben gered. En misschien dat dat kleine beetje hoop hier begint, nu. En dat ik hen dan kan vertellen: “Gelukkig hoeven jullie je daar geen zorgen over te maken.”

Groeten,

Fieke Mansvelder


Ula Smiet 

Beste Eric,

Ik wil graag wat kwijt. Ik denk namelijk dat we allemaal een probleem hebben, een groot probleem. Want als we onze wereld op deze manier blijven behandelen dan gaat het snel goed fout. 

Ik heb het in dit geval over het milieu en de staat van ons milieu gaat snel bergafwaarts. Willen we voorkomen dat onze wereld door overstromingen en droogte ten onder gaat, moeten we met oplossingen komen. Ik vind dat we moeten ophouden met praten en moeten gaan doen. 

Dat begint niet bij een ander, maar bij jezelf. 

Zelf moet ik hier ook iets aan doen. Ik koop namelijk kleding bij grote ketens zoals H&M en Primark en ik ga ook soms met het vliegtuig op vakantie. Je weet dat het slecht is, maar doet het toch. Waarom? Omdat het veel makkelijker is. Het is makkelijker om een shirtje voor 3 euro bij de Primark te kopen dan voor meer geld bij een lokale winkel. Het wordt ons dus zo makkelijk gemaakt dat ik het moeilijk vind om een keer echt die stap te nemen en bijvoorbeeld een keer niet op vakantie te gaan.

Grote veranderingen zijn moeilijk, maar als we nou allemaal klein beginnen. Als we allemaal een of twee dagen in de week geen vlees zouden eten. De auto laten staan en lekker met de fiets naar werk gaan. Elke dag één stuk vuil op straat opruimen. Een minuutje korter douchen. Ons plastic afval scheiden.

Nou zul je al deze dingen al vaker hebben gehoord. Je maakt zelfs een voorstelling die hierover gaat. Dus nu verwacht ik ook iets van jou en jouw publiek. We gaan iets doen. Stapje voor stapje naar een oplossing. Stapje voor stapje naar een duurzame wereld.


Zodat ik, als ik over 50 jaar 66 ben, zo oud als het publiek en de personages, in een bewoonbare wereld leef. Waar er nog steeds veel biodiversiteit is en we een normaal leven kunnen lijden.
Daarom vraag ik jullie om samen met mij de wereld een betere plek te maken. En vergeet niet: acties zijn luider dan woorden.

Groeten,

Ula Smiet 


Noa

Goedenavond Eric,

 

Ik heb uw  theatervoorstelling gezien genaamd ‘The Children’ en ik schrijf deze brief om mijn mening te delen over het klimaatvraagstuk.

 

Mijn naam is Renske,ik ben 15  en ik zit in de vierde klas op het vwo. Ik ben erg geïnteresseerd in het milieu en als ik 16 ben wil ik bij Greenpeace als vrijwilliger helpen. Ik heb 3 broers waarvan 2 net afgestudeerd zijn in milieuwetenschappen en waarvan broer 3  plantenziektes studeert. Thuis hebben we het hier dus ook vaak over.

 

Ik vind het goed dat u dit toneelstuk heeft gemaakt omdat het klimaatvraagstuk een groot probleem is. Door het harde einde geeft het een goede wake-up call aan de oudere generaties. Ook zijn de personages erg realistisch weergegeven, aangezien de babyboomers er erg lak aan hebben om uit hun comfortabele leven te stappen en verantwoordelijkheid te nemen voor de fouten die zij hebben gemaakt. En als ze op een gegeven moment dan wel die verantwoordelijkheid nemen dan blijft het bij woorden: uiteindelijk willen ze toch niet korter douchen, niet willen helpen met slechtgebouwde kernreactors etc.

 

Mensen hebben al genoeg problemen gemaakt, laten we niet nog meer problemen creëren en laten we de problemen die er tegenwoordig zijn oplossen met elkaar. Wij zijn gelukkig al bezig met het oplossen van die problemen maar het gaat moeizaam. Er zijn erg veel schone, of in ieder geval schonere alternatieven voor fossiele energie, vervoer, eten en plastic verbruik, maar mensen moeten er ook gewoon voor open staan.

 

Ik denk dat we het klimaat bijvoorbeeld een stuk beter kunnen maken als we naast bijvoorbeeld zonnepanelen ook uitleg en reclame geven en maken over dingen zoals naked packaging en de bamboe-tandenborstel. Ik zou de wereld goed en schoon achter willen laten voor de volgende generaties omdat ik als jongere nu al de problemen ervaar die de oudere generaties hebben achtergelaten door bepaalde keuzes te maken, zoals de plastic soep, temperatuurstijging en minder biodiversiteit.

 

Om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen probeer ik mijn plastic verbruik te verminderen, meer spullen te kopen bij de kringloop in plaats van nieuw en verschillende producten te kopen van de site Plasticfreedom.co.uk(dit is een site waar je veel zero-waste en non-plastic spullen kan kopen). Ten slotte hoop ik dat we met elkaar een betere wereld kunnen maken voor natuur, dier en mens. Omdat ik wil dat de volgende generaties sterven door ouderdom en niet doordat ze verdrinken als de dijken in Nederland doorbreken, doordat wij als vorige generaties te weinig aan klimaatverandering hebben gedaan.


Noa Shiboleth

Beste Eric,

Soms denk ik bij mezelf, wat doe ik nou om bij te dragen aan de aarde?
Eerlijk gezegd doe ik niet zoveel, en zeker niet genoeg. Ik ben geen vegetariër, ik koop geen tweedehands kleren, ik eet fastfood, ik eet mijn brood niet altijd op en gooi het dan weg, ik gooi papier niet altijd in de papierbak, ik gebruik plastic zakjes, ik koop plastic flesjes drinken en gooi ze daarna weg, maar wel in de prullenbak en ik ga soms op vakantie met het vliegtuig.

Maar wat moet ik doen om de wereld te helpen?

Moet ik protesteren, meer met de fiets gaan of moet ik geen vlees meer eten.
Ik weet het niet zeker, maar wat ik wel weet is dat we dingen kunnen doen zoals ecologisch verantwoorde kleding kunnen kopen. Zoals ik nu aan heb.
Minder vlees eten, minder met de auto rijden en vooral leven volgens de circulaire economie. Ik heb gehoord dat ijskappen smelten, bossen verbranden, en dat er een  enorme stikstof overdosis is.

Is het genoeg om op de Veluwe op sommige snelwegen nog maar 100 kilometer per uur te rijden? Is het genoeg dat er bouwprojecten in Den Haag worden stopgezet? En zijn dit alleen maar voordelen? Als ik ga studeren, zijn er dan genoeg woningen? Is er dan nog genoeg werk voor mensen die in de bouw werken?

Ik hoop dat mensen als Greta, Boyan Slat en klimaat spijbelaars met meer voorstellen komen en ook wereldleiders kunnen overtuigen om zich voor het klimaat in te zetten.
Ik ben dat allemaal niet.
Ik ben geen Greta.
Ik heb niet gespijbeld voor het klimaat.
Ik denk niet dat de politiek alles kan oplossen.

Ik ben niet bang dat ik te weinig doe. Ik ben bang dat anderen niets doen.

Over 40 jaar ben ik 53 jaar en denk ik terug aan deze voorstelling. Aan dat het toen nodig was om een voorstelling over dit onderwerp te maken. En dat er mensen in de zaal zaten met de leeftijd die ik dan nu heb. En dat die mensen niet denken dat het te laat is om een verschil te maken. Je hoeft echt een kerncentrale niet in, maar je afval recyclen is al een begin. Ik denk dat het over 40 jaar niet gaat over de grootse dingen die ik heb gedaan. Maar dat het juist de kleine dingen zijn geweest die het verschil hebben gemaakt.

Groeten,

Noa Shiboleth (13)


Iris Stok 

Beste Eric,

Zijn we slecht? Zijn wij mensen slecht? Veroorzaken we bewust een massale uitsterving?

Nee natuurlijk niet.

Wij zijn niet slecht, wij zijn onwetend.

Wij blijven doen wat we doen, omdat de we geen idee hebben van de werkelijke gevolgen van ons dagelijks leven. Bijvoorbeeld het lekkere stukje vlees op de barbeque, een weekendje Barcelona, zo goedkoop mogelijk boodschappen doen, winkels vol plastic kinderspeelgoed.

We weten niet dat een drastische, snelle verandering nodig is.

Als ik 100 word, leef ik in het jaar 2104. Als je vandaag aan de toekomst denkt, denk je niet verder dan het jaar 2050. Tegen die tijd zal ik nog niet eens de helft van mijn leven hebben geleefd.

Het jaar 2079 zal ik mijn 75ste  verjaardag vieren. Als ik kinderen of kleinkinderen heb, zullen ze die dag misschien met mij doorbrengen. Misschien vragen ze me over mijn tijdgenoten, waaronder u en de bezoekers van de voorstelling, de mensen die ook in 2019 leefden. Misschien zullen ze vragen waarom u niets gedaan heeft. Terwijl er toen nog tijd was om te handelen.

Wat we nu wel of niet doen, heeft invloed op mijn hele leven en het leven van mijn kinderen en kleinkinderen. Wat we nu wel of niet doen, kunnen mijn generatie en ik in de toekomst niet ongedaan maken.

We hebben al alle feiten en oplossingen. Het enige wat we moeten doen is wakker worden en veranderen. We hebben 30 jaar lang gepraat en positieve ideeën verkocht. Ja, we hebben hoop nodig, natuurlijk. Maar wat we nog meer nodig hebben dan hoop is actie. En als er actie komt, zul je zien dat hoop overal is.

Groetjes,

Iris Stok


Nouryan van der Meer

Geachte Patatgeneratie,                                                                             

Soms zit ik in de tram en denk ik
‘Ik weet het gewoon niet meer.’
En dan twijfel ik over wie ik daadwerkelijk ben. Of wie ik moet zijn.
Ben ik een overdreven optimist of juist een sombere realist?  
Moet ik ergens voor wegrennen of er juist recht op afgaan?
Ben ik jullie redder, jullie hoop, jullie kampioen?
Of toch het naïeve meisje, het verlegen kind?
Moet ik de wereld veranderen?
Noem het maar, ik kan het zo voor jullie zijn.

Al die indrukken en prikkels de hele tijd;
het gevoel dat we onze contacten maar moeten blijven onderhouden;
Instagram, de paradox van onze generatie: het hakt elk stofje zelfvertrouwen fijn en toch kunnen we er niet vanaf blijven.

Al die indrukken en prikkels zorgen er voor dat ik me terugtrekken wil. Want alleen dan laad ik weer een beetje op.
Maar in mijn achterhoofd blijf ik de klok horen tikken. Hoe lang blijft dit duren? vraag ik me af. Wanneer gaat het veranderen?
Wacht ik af, of moet ik het heft in eigen handen nemen?
Ben ik gewoon ik of kan ik ook iemand anders zijn?
Ik weet het allemaal even niet meer.

Verzonken in een zee aan gedachtes trekt de stad aan me voorbij.
Ik aan wat me in de toekomst te wachten staat.
Ik schrik op door de schelle stem van een oude vrouw in de tram: “Die jeugd van tegenwoordig!” roept ze.
Ho, stop!
Dit wil ik niet.
Ik wil niet een nummertje zijn.
Ik wil me niet aanpassen aan de wens van anderen.
Jullie zijn jullie.
En ik ben gewoon ik.

Ik zal jullie een geheim vertellen: het is niet zo zwart wit. Er is niet één oplossing. Er bestaat geen punt waarbij perfectie of ongeluk is behaald. En die kunnen we al helemaal niet verdienen door de schijn op te houden. Haal die maskers eens af alstublieft.
Geluk komt en gaat, weet je?
We kunnen wel proberen het langer bij ons te houden.

Dus laten we doorgaan met veranderen. Voor ons.
Onze toekomst. Niet alleen de babyboomers of generatie X.
Allemaal.
Onze verlangens en moralen; niet tegen, maar voor. Niet hypocriet, maar oprecht. Niet het één niet het ander. Maar een balans.

Bedankt Eric.
Bedankt dat we even in de huiskamer van Hazel mochten kijken. En net als Hazel weet ik niet hoe. Maar ik weet wel dat ik het hier toch een beetje mooier achterlaten wil.

Nouryan  (generatie Z)


Nadine Rijpkema

"Ik heb dit liedje geschreven omdat ik zelf veel bezig ben met klimaat, wat ik zelf kan doen om de veranderingen tegen te gaan en hoe ik anderen kan overtuigen hetzelfde te doen. Als iets gezegd wordt met behulp van muziek raakt het mij meestal het best, dus dacht ik dat dit daarom de beste manier zou zijn om anderen ook te inspireren. "

If Earth Could Talk

When I first saw your eyes it seemed like paradise,

Big hearts and big plans for the start ‘till the end

But the warmth you created seemed nice now I hate it

I finally see that it’s poisoning me

If you wanna live don’t risk me

Don’t step on my toes I can’t run 

We’re just on the edge so don’t push me

‘Cause I know it’ll hurt both of us

If I counted all the times that you ruined what is mine, you wouldn’t say that I seem fine

If you wanna live be careful with my heart

You burn down your own lifestock but call it a big shock

When you need to slim down ‘cause your supplier’s out of town

But realisation is for you the temptation to intoxicate yourself, isolation from this hell

If you wanna live don’t risk me

Don’t crumble my soul like your drugs

We’re just on the edge so don’t push me

‘Cause I know it’ll hurt both of us

If I counted all the times that you ruined what is mine, you wouldn’t say that I seem fine

If you wanna live be careful with my heart

‘Cause it’s breakable you don’t know

How strong you really are

Don’t leave me begging for help I’m hanging from the highest edge

You’re not that far

You can still save me and you and your babies 

If we quit the pretend, will you take my hand

If you wanna live don’t risk me, take care of my toes I won’t run 

We’re just on the edge so please hold me

‘Cause I know you will save both of us

I’ll start counting that you’re fixing what is mine, so soon I will be just fine

If you wanna live be careful with my heart


Jade

Geachte Eric,

Mijn naam is Jade en ik ben 17 jaar. Gisteren heb ik uw show gezien in het Flint Theater in Amersfoort. Ik vond het heel indrukwekkend om te zien, vooral hoe deze ouderen over klimaatverandering dachten. De personages waren stuk voor stuk goed doordacht en ik heb soms echt met open mond gekeken. Wij zijn ons er heel goed van bewust dat de wereld op een gegeven moment geen materialen meer heeft voor ieder persoon op de wereld. Dat de personages dingen zeiden als:  ‘Maar jij hebt geen recht op stroom, want de mensen in Afrika hebben dat ook nooit gehad’ en ‘Ik wil geen eten verspillen, want in Afrika verhongeren ze’, laat toch zien dat ouderen er ook mee bezig zijn.
Jammer dat ik dat vaak niet merk. Ik ben vooral erg geschrokken door het einde van de voorstelling. Ik vraag me af of ze het wel hebben overleefd. Ik denk het niet eigenlijk, want als we onze wereld op deze manier zullen behandelen, zal de mensheid uitsterven. Ik vond het heel goed dat deze waarheid te zien was op het podium.

Groeten,

Jade


Denice 

Geachte Eric,

Ik ben Denice, ik ben zestien jaar en ben laatst naar The Children geweest. Een stuk over klimaatverandering. Tja. Je kunt er tegenwoordig niet meer omheen. Natuurlijk, het is een groot probleem, maar wat kunnen we er aan doen?  Ik zou het niet weten. Wij, de mens, zijn erg verwend: we hebben alles wat we willen hebben. Het is alleen enorm vervuilend. We weten niet of we met minder kunnen want dit hebben we nooit geleerd. Dit stuk maakte wel weer duidelijk dat dit iets is waar met z’n allen verantwoordelijk voor zijn en waar we dus ook met z’n allen iets aan moeten doen. Het waterpeil stijgt, er komt een tekort aan stroom en aan voedsel. Het is nu echt tijd voor verandering voordat de mensheid uitsterft. Er is niet één oplossing. Het is een groot probleem. En eerlijk gezegd weet ik ook niet wat we er aan kunnen doen.

Groeten,

 Denice


Marisol

Beste Eric,

Ik ben Marisol, ik heb afgelopen week The Children gezien. Ik vind een voorstelling over de klimaatproblematiek meer dan nodig, aangezien het bewustzijn van dit probleem de eerste stap is. Ik denk wel dat het te laat is om het nog te hebben over "hoe we de wereld achterlaten”. Niet alleen komende generaties gaan er last van hebben maar wij, mijn generatie merkt het nu al. De zorgwekkende gevolgen van onze levensstijl zijn overal al te merken. Tsunami's worden sterker, ziektes verspreiden zich sneller en het sterftecijfer stijgt. Eigenlijk betalen wij voor het uitmoorden van de dieren, mensen en de natuur in het algemeen. Het is een race tegen de tijd.

Dus nu wordt het tijd dat wij onze verantwoordelijkheid nemen. En dat nemen we pas als we niet alleen erkennen dat wij degenen zijn die natuurrampen etc veroorzaken door hoe we leven, maar dat we het ook echt gaan veranderen. Dit kan als inidividu door bijvoorbeeld minder vlees te eten, minder energie te verbruiken (doe de lamp uit als je niet in de kamer bent, douche niet te lang), CO2-uitstoot te verminderen (dus neem vaker het openbaar vervoer, of nog beter: neem de fiets), te recyclen, winkeltasjes te herbruiken in plaats van steeds nieuwe te kopen, duurzame of tweedehands kleding te kopen. Er is zat wat we kunnen doen.

Desondanks: hoewel het belangrijk is dat wij allemaal een stap in de juiste richting zetten, zullen de grootste veranderingen gaan gebeuren als ook grote bedrijven en multinationals groener worden, net als vliegtuigen en (cruise)schepen. Er zijn nog veel meer dingen op te noemen. Maar het belangrijkste is gewoon dat er dingen moeten veranderen en elke verandering in de goeie richting is al één stap dichterbij een duurzame wereld.

Groetjes,

Marisol


Ilah

Beste Eric,

Twee weken geleden zag ik de voorstelling The Children. Eerlijk gezegd vond ik de voorstelling eerst een beetje saai. Maar toen ik eenmaal doorhad hoe het verhaal in elkaar zat, vond ik het ook heel bijzonder. Hoe gaan mensen met elkaar om na een ramp? Wie neemt de verantwoordelijkheid voor de toekomst? Dat vind ik belangrijke vragen.
Ik vind dat we met z’n allen aan de klimaatverandering moeten werken. We kunnen het niet meer negeren en het zal hele grote gevolgen hebben als we niet snel iets doen. Zelf sta ik achter de klimaatstakingen en ik vind de Zweedse student Greta Thunberg een grote inspiratie. Als we niets doen zullen we met schade zitten die we niet meer terug kunnen draaien of goed kunnen maken. En eigenlijk zijn we nu al te ver gegaan.

Groetjes,

Ilah 


Lara Molenaar

Lieve oom Eric,

Zoals je weet ben ik erg geïnteresseerd in het milieu, ik praat er immers constant over als je op bezoek bent. Dus toen je vertelde dat je een toneelstuk regisseerde over dit onderwerp moest ik het meteen zien.

Het was zeer interessant om dit onderwerp van het perspectief te zien van de mensen die de klimaatveranderingen deels hebben veroorzaakt. Dat het ging over mensen die alleen in de korte termijn dachten. Die, zoals Rose zei, niet nadachten over de gevolgen van wat ze hadden gebouwd. Die hadden kunnen weten wat er zou kunnen gebeuren, als ze maar wat meer in de verte hadden gekeken.

Ik zag het toneelstuk zondag 29 september, twee dagen dus na de klimaatstaking. Voordat ik naar de zaal liep, vroeg je nog of ik bij de staking was geweest. Toen ik nee zei keek je me verbolgen aan. En dat snap ik. Het zette me aan het denken. Wat doe ik eigenlijk? Hoe zorg ik zelf dat het klimaat niet naar de knoppen gaat en dat de aarde niet kapotgaat?

Maar dat is het hem juist. De aarde gaat niet kapot, de aarde overleeft ons wel. Het was een brandende bal van vuur, deze klimaatveranderingen kan de aarde wel aan. Wij zijn degene die het niet gaan overleven. Jij en ik zullen waarschijnlijk al dood zijn voordat de aarde niet meer bewoonbaar is. Maar om te zorgen dat mijn kinderen, en hun kinderen het overleven moeten we nu actie ondernemen.

Wat Hazel en Robin doen: geen vlees eten, minder energie gebruiken, geen plastic gebruiken, dat is fijn. Het zal de wereld wel iets beter maken, maar het zal niet genoeg zijn. Om echt wat te doen aan het milieu is dat niet genoeg! We moeten de landen aanpakken, de samenleving. We moeten zorgen dat mensen zoals Donald Trump, Klimaatontkenners, niet aan de macht laten komen. Zij mogen  onze landen niet leiden. Niet wanneer het hen alleen gaat om geld en macht, in plaats vanom de mensen die op deze wereld leven.

Hoe zou ik dat, als 17-jarig meisje kunnen bereiken. Als meisje die trouw elke dag naar school gaat (in tegenstelling tot Greta)? Dat is eigenlijk de grootste vraag. De enige manier is om een geluid te laten horen en in actie te komen. Dus de volgende keer dat er weer een klimaatstaking is, zal ik er zeker bij zijn! Ik hoop jij ook weer.

Groetjes,

Je nichtje Lara Molenaar (17)


Renske 

Goedenavond Eric,

Ik heb uw  theatervoorstelling gezien genaamd ‘The Children’ en ik schrijf deze brief om mijn mening te delen over het klimaatvraagstuk.

Mijn naam is Renske,ik ben 15  en ik zit in de vierde klas op het vwo. Ik ben erg geïnteresseerd in het milieu en als ik 16 ben wil ik bij Greenpeace als vrijwilliger helpen. Ik heb 3 broers waarvan 2 net afgestudeerd zijn in milieuwetenschappen en waarvan broer 3  plantenziektes studeert. Thuis hebben we het hier dus ook vaak over.

Ik vind het goed dat u dit toneelstuk heeft gemaakt omdat het klimaatvraagstuk een groot probleem is. Door het harde einde geeft het een goede wake-up call aan de oudere generaties. Ook zijn de personages erg realistisch weergegeven, aangezien de babyboomers er erg lak aan hebben om uit hun comfortabele leven te stappen en verantwoordelijkheid te nemen voor de fouten die zij hebben gemaakt. En als ze op een gegeven moment dan wel die verantwoordelijkheid nemen dan blijft het bij woorden: uiteindelijk willen ze toch niet korter douchen, niet willen helpen met slechtgebouwde kernreactors etc.

Mensen hebben al genoeg problemen gemaakt, laten we niet nog meer problemen creëren en laten we de problemen die er tegenwoordig zijn oplossen met elkaar. Wij zijn gelukkig al bezig met het oplossen van die problemen maar het gaat moeizaam. Er zijn erg veel schone, of in ieder geval schonere alternatieven voor fossiele energie, vervoer, eten en plastic verbruik, maar mensen moeten er ook gewoon voor open staan.

Ik denk dat we het klimaat bijvoorbeeld een stuk beter kunnen maken als we naast bijvoorbeeld zonnepanelen ook uitleg en reclame geven en maken over dingen zoals naked packaging en de bamboe-tandenborstel. Ik zou de wereld goed en schoon achter willen laten voor de volgende generaties omdat ik als jongere nu al de problemen ervaar die de oudere generaties hebben achtergelaten door bepaalde keuzes te maken, zoals de plastic soep, temperatuurstijging en minder biodiversiteit.

Om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen probeer ik mijn plastic verbruik te verminderen, meer spullen te kopen bij de kringloop in plaats van nieuw en verschillende producten te kopen van de site Plasticfreedom.co.uk(dit is een site waar je veel zero-waste en non-plastic spullen kan kopen). Ten slotte hoop ik dat we met elkaar een betere wereld kunnen maken voor natuur, dier en mens. Omdat ik wil dat de volgende generaties sterven door ouderdom en niet doordat ze verdrinken als de dijken in Nederland doorbreken, doordat wij als vorige generaties te weinig aan klimaatverandering hebben gedaan.

Accepteert u onze cookies?
Om uw bezoek aan deze website persoonlijk en snel te maken, gebruiken wij diverse cookies. Wij gaan ervan uit dat u dat goed vindt, wanneer u de site bekijkt.
Meer informatie